Politiebezoek en de verboden stad

Voordat je überhaupt af kunt reizen heb je een visum nodig. Dat heeft de KNZB geregeld bij de ambassade, daarvoor hoefden wij niet naar Den Haag (onze paspoorten wel). Voor vertrek kreeg ik mijn paspoort terug met een visum daar in geplakt, het is feitelijk een sticker ter grootte van een pagina van je paspoort.

Als je het land binnen komt moet je bij de douane ook een formulier inleveren met daarop je verblijfplaats. De chinezen willen graag weten waar je verblijft en dat is logisch. We werken er graag aan mee want ook wij willen graag veilige Spelen.



Als je in Beijing een appartement huurt, ook al is dat via een tussenpersoon, dan moet je samen met die tussenpersoon en de eigenaar naar de politie om een handtekening te zetten. Dat hebben we vanmorgen om 9 uur gedaan en rond 11 uur was het geregeld. Het had vast sneller gekund maar we konden in de schaduw zitten voor het politiebureau dus het was niet onaangenaam. Gelukkig was er nog een hele dag om er op uit te trekken!

Daarna zijn we eerst gaan shoppen. Gisteren zijn we bij een kleine supermarkt geweest, nu zochten we een wat grotere om wat dingen te kopen voor ons appartement. Zaken die je verwacht dat ze aanwezig zijn, waren er niet en dus hebben we een aantal dingen gekocht voor de keuken en wat schoonmaak. Grappig gezicht moet dat zijn geweest, toeristen met schoonmaakspullen. Wij konden er ook wel om lachen...


We zitten dus heel dicht bij het zwembad en het stadion, maar dat is een redelijk stuk verwijderd van het 'echte' centrum. Om daar op deze tweede dag vast een kijkje te nemen zijn we met een taxi naar het centrum gegaan. We stapten uit vlakbij de ingang van de verboden stad en zijn daar een eerste kijkje gaan nemen.

Dat het gezellig was zal duidelijk zijn als ik het voorlopige oordeel geef over de verboden stad: "oude meuk" en "dat kan wel een verfje gebruiken". We zullen zien of het oordeel of de meligheid wat lager uitvalt als we een tweede bezoek brengen aan dit gebied. Er zijn zeker nog plannen om de andere kant van de verboden stad te bekijken, want bijzonder is het in ieder geval wel!

Daarna zijn we op zoek gegaan naar een van de grootste winkelstraten, na een kwartiertje lopen bevonden we ons in de Beijingse "PC Hooftstraat". Hier hebben we voor het eerst prijzen gezien die we in Nederland ook zien.

In deze straat hebben we een mall gevonden waar we sushi hebben gegeten van schaaltjes die rondrijden, zoals je in meer Japanse sushibars hebt. Bij het afrekenen waren we een slordige 42 euro kwijt voor 5 personen. Daar schrikken Hollanders niet van, of ieder geval niet diegenen die af en toe Japans eten!

Al met al blijkt Beijing nog steeds zeker niet duur, althans een week voor de Spelen beginnen dan. Een flesje water binnen de verboden stad kost nog steeds niet meer dan 0,30 euro, een taxirit kost je niet meer dan 3 euro dus die kosten vallen heel erg mee. Maarja, ik hoef de appartementen niet te betalen, die zijn natuurlijk heel duur: alle appartementen in de buurt worden voor hoge prijzen verhuurd want hotels... die zitten vol!