We kwamen al iets eerder in het HHH en op dat moment werd een hockeywedstrijd gespeeld door de Nederlandse mannen tegen Australië. Hoewel het HHH natuurlijk bedoeld is om de Nederlandse fans samen te brengen, worden buitenlanders wel verwelkomd. Omdat weinig landen soort een soortgelijk onderkomen hebben, kijken deze mensen hun ogen uit.
Toen om en om werd gescoord, de wedstrijd eindigde in een gelijkspel. Na het hockey verzamelde iedereen zich in het binnengedeelte. Daar werd door de Corona's een feestje gebouwd waarbij het publiek via een telefoon verzoekjes kon aanvragen. Uiteraard werd op verzoek van een Australisch stel de bekende hit van Men at work gespeeld.
Om half twaalf was het tijd voor de huldiging van de zwemsters. Waar het door de week binnen 10 graden koeler is dan buiten, wat het hier andersom: een enorme mensenmassa kwam samen om de eerste gouden medaille van Nederland te vieren. Familie en bekenden mochten vooraan staan, ik zocht een plekje wat meer naar achteren.
Het leuke van het HHH is dat je bekenden tegen komt, waarvan je niet wist dat ze in Beijing zouden zijn. Zo kwam ik vandaag Douce tegen, een vriendin uit de tijd dat ik zelf zwom bij zwemvereniging Zijl/LGB in Leiden. Samen met haar heb ik naar de huldiging bekeken. Of liever gezegd: naar alle digitale camera's boven alle hoofden en de televisieschermen. Iets te druk naar mijn smaak, maar je moet er toch een keer bij zijn geweest.
0 reacties:
Een reactie plaatsen