De 'Nederlandse' 100 vrij

Nederland is een land dat zich geheel heeft gespecialiseerd op de 100 vrije slag. Geen enkel ander land ter wereld heeft zich gespecialiseerd op een slag en dan ook nog op een afstand. We hebben goud gehaald op de 4x100 vrije slag estafette en met Pieter en Marleen hebben we wereldtoppers in huis. Maar het heeft ook een keerzijde: op de andere nummers doen we niet meer mee. Ik wordt vandaag weer met de neus op dat feit gedrukt als analist.

Voor aanvang van elk toernooi maak ik een overzicht van de races die ik moet analyseren. Om geen race te missen kopieer ik alle namen van de series direct naar de finales. Het lijstje voor donderdagochtend toont dat in theorie 7 zwemmers en 1 estafette hadden kunnen starten. De praktijk is dat alleen Marleen en Pieter starten. Op welk nummer? De 100 vrije slag.

Als eerste van de twee moest Marleen aan de bak in haar halve finale. Relatief gemakkelijk heeft ze zich geplaatst voor de finale die morgenochtend zal plaatsvinden. Net als haar directe concurrentes hoefde ze niet 100% te geven om bij de beste 8 te komen. Geen idee wie het sterkste is. Bij de heren zijn veel meer medaillekandidaten, zeker deze keer.

Na een superspannende race tikt Pieter als vijfde aan. Bij andere landen heeft Pieter groot respect afgedwongen door zich überhaupt te plaatsen voor alweer zijn vierde Olympische finale 100 vrij, Maar bij de Nederlanders overheerst teleurstelling. Goud leek onmogelijk, maar we geloofden we toch in een medaille. Helaas heeft hij zijn tijd van de halve finale niet verder kunnen aanscherpen.

De analyse toont aan dat hij het erg moeilijk had vlak na het keerpunt. Juist op het moment dat hij zijn inhaalrace wilde beginnen, was de golfslag maximaal (zie mijn verhaal begin deze week). Aan het eind van de tweede baan kwam hij nog wel dichterbij, maar het was niet genoeg. De 100 vrije slag is bij de heren (zie mijn verhaal van gisteren) definitief het domein van de sprinters geworden.